Küçükken anlam veremezdim annemin bazı hareketlerine. Mesela yürürken, koşarken, takla atarken bana “Dur kızım yavaş ol, düşeceksin!” demesini anlayamazdım. “Bu kadın da her şeyime karışıyor sanki dengemi bozacağım” diye düşünürdüm.

Örneğin mezarlığa giderdik, mezarların yanındaki taşlara çıkardım. İnce duvarlar üstünde yürümeye çalışırdım. Hafif sendelerdim annemi bulurdum yanımda. Her an beni tutabilecek eli olurdu yakınımda.”Bana bir şey olmaaaz!” derdim.

Büyüyünce anlarsın demişti annem. Şimdi anlıyorum galiba. Küçük kuzenim ya da herhangi bir çocuk dengesini kaybedip düşecek gibi olduğunda ben atlıyorum tutmak için. O da belki benimle ilgili öyle düşünüyor: “Şu abla da ne akılsız, sanki kendim dengemi kuramıyorum”. Diyordur mutlaka 6 yaşındaki kuzenim bile biraz koşsun, zıplasın hep elimi ona doğru uzanmış buluyorum, “Aman bir şey olmasın!”. Kuzenim de “Yeter Kübra abla ya büyüdüm ben bir şey olmaz” diye beni geçiştiriyor

383 okunma

Bu yazı Pazartesi, Eylül 28th, 2009 günü 20:13 saatte Genel kategoride yayınlanmıştır. Bu yazıya yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme verebilirsiniz.