Sen!

Karşındakinin seni tanıdığı kadarsın.

Karşındakine kendini tanıttığın kadar…

Onlar seni senden çok bilemeyecekler.

Seninle ilgili kötü konuşacaklar, sen sadece gülümseyeceksin. Onlar bunu, onların düşüncelerinin kanıtı olarak algılayacaklar. Ama bilmeyecekler senin tüm bu saçmalıklara karşılık sadece gülümsediğini!

Birilerinin hayatından gitmesini isteyeceksin, onlar gidecekler. Niye gittiklerini bilmeden… Sana hakaret yağdıracaklar, sen onları üzmemeye çalışırken.

Birine bir durumu sadece açık açık anlatabileceksin, ima kullanamayacaksın. Anlamayacaklar!

Vakit geçirdiğin insanlara göre yargılayacaklar seni. Sen, farklı insanlarla iletişim kurmayı seviyorken.

Sergilediğin hareketlerle sorgulayacaklar seni, ifadelerinle. Durumdan duruma değişiyorken davranışların, nasıl ifade etmen gerektiğini bilemeyeceksin.

Güldüğünü görecekler, özenecekler belki mutluluğuna. Nerden bilsinler ki değer verdiğin birini henüz kaybettiğini, aslında hiç de mutlu olmadığını.

Kimisi hiç yanaşmayacak sana. Kimisi seni çözmek isteyip “Hep yanındayım ben!” diyecek. Zoru görünce çekip gidecek. Kapalı bir kutusun sen!

Bir gün biri gelecek ve çözecek seni. O zamana kadarsa yapabilecek bir şey yok, sadece BEKLE!

NOT: Resimdeki poster etrafta boş boş dolanırken gördüğüm ve beğendiğim bir posterdir. Şu anda bir arkadaşımın odasında asılı durmaktadır.

924 okunma

Bu yazı Pazartesi, Mayıs 10th, 2010 günü 22:01 saatte Genel kategoride yayınlanmıştır. Bu yazıya yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme verebilirsiniz.