Uzun zamandır girip de bakmadım bile buraya, neredeyse nasıl girdiğimi unutacakmışım. Yazmayı severdim, hala seviyorum ama kendime yazıyorum artık. Paylaşmak biraz daha abes geliyor. Belki de “yargı” ya da “çevre baskısı” durumu. tabiki gözle görülür, elle tutulur bir durum yok ama insan rahatsız oluyor. sonuçta kişisel yazıyorum.Bir süredir adamakıllı blog da okumuyordum. Biraz biraz başladım. Sonra fark ettim ki yazdıkça rahatlarım ben.

Bayram geldi derken, zamanın azizliğine uğradık yine. Bir diğeri daha bitti. Zaman geçip gidiyor ama hala “naber?” sorusuna “iyilik” deyip geçiştiriyoruz. İyi miyiz, orası bilinmez. Bir şeylerin eksikliği içerisinde çırpınıp gidiyoruz.

Küçükken kardeşler arasında en küçüğü ben olduğum için şanslı olduğum söylenirdi. Hatta bir şeyden yakındığımda “kızım arabayı senle aldık, ne telefon vardı bizim zamanımızda ne bilgisayar. hepsine sen yetiştin ne şanslısın” derlerdi. O zamanlar verebildiğim pek yanıt yoktu. Sonra fark ettim ki şans göreceli bir kavram. Kime göre şans? neye göre şans?

Diğerlerinin mezuniyetlerinde, üniversite kayıtlarında, doğum günlerinde, başarılarında, sevinçlerinde, üzüntülerinde tüm aile birarada olurken, sende durum kopuyor. Herkes ayrı bir yerde. Kopuk kopuk yaşıyoruz artık hayatı. Fotoğraflarda 5 kişi değil de 2 kişi oluyor.Bu mu şans, tartışılır.

Her türlü imkana sahip olma durumu mu, birarada olmak mı deseler ikincisini tercih ederim kesinlikle. Ama insanoğlu işte ne yaşarsak yaşayalım, genelde tatmin olmuyoruz. başka birileri de birinciyi istiyor belki. Hep daha fazlasını istemek olarak nitelendirilemez bu, bir şeyleri tamamlayıp devamını istemiyoruz çünkü. Eksik yerleri tamamlamayı deniyoruz ama imkansıza yakın bir şey aslında istediğimiz. Hayat öyle ya da böyle herkese zor.

(eskiden olsa daha kolay yazardım, duraksamadan, daha net. yapacak bir şey yok bir dahaki sefere. )

409 okunma

Bu yazı Cuma, Eylül 2nd, 2011 günü 04:43 saatte Genel kategoride yayınlanmıştır. Bu yazıya yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme verebilirsiniz.