Çoğumuz bakarız kimi zaman yanımızdan geçip giden otobüslere… İçindeki insanlara… Nerden gelip nereye gittiğine… Sadece bakarız. Yakın zamanda uzun bir yolculuk yapmamışsak, bir yakınımızı uzağa yollamamışsak sadece bakarız.

Bazen de anlarız otobüs içerisindeki insanların hüzünlerini, neşelerini… Hele bir de otogar yakınlarındayken karşılaşmışsak. Ailesinden, sevdiklerinden ayrılan yeni yola çıkmış insanların hüzünlerine şahit olmuşuzdur kaç kere. Otobüse bindiği an itibariyle 5 dk. geçer ve özlem o andan itibaren başlar. Sanki ayrılalı uzun bir zaman olmuş gibi, Bir daha geri gelmeyecekmiş gibi. Kötü… Bunun yanında o kadar yolu kim çekecektir şimdi.

Bunun neşeli olanı da vardır. Geçen sabah karşılaştığım Erzincan otobüsü belki de buna örnek.Evet tam da resimdeki gibi bir otobüstü okula giderken rastladığım…

Bir düşünsenize Erzincan-İzmit arası 925 km kadar… Yolculuğu seven bir insanın bile bu sürede sıkılmaması mümkün mü? İzmit’e varmaktan daha büyük bir mutluluk olamaz o an insanlar için.  İçerisindeki insanların yüz ifadelerini ne kadar göremesem de sevindiklerini düşünüyorum. Kötü bir haber sonucunda o otobüse binip buraya gelmiş olsalar dahi; yolculuğun bitmesinin rahatlığı vardır üzerlerinde.

Sevdiklerinden ayrılan ve sevdiklerine kavuşan insanları anlayabiliyorum. Biraz daha dikkatli bakan herkes de görebilir ya da yaşayan. Yolculuğu özellikle de otobüs yolculuğunu sevmeyen biri olarak hem o kadar yol hem de o kadar özlem bana göre değil.

867 okunma

Bu yazı Pazar, Ekim 18th, 2009 günü 10:28 saatte Genel kategoride yayınlanmıştır. Bu yazıya yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme verebilirsiniz.